من اگر تفنگی داشتم،نخستین آماجگاهم،پیشانی غول یك چشم تفنگ بود؛تا پایان یابد فرهنگ تیر خلاص. من اگر تفنگی داشتمباروت را به جزیرهی مرگ تبعید میکردم؛چاشنی را محكوم به خندیدن در برهوت تنهایی. من اگر ت

هوا اينجا بسی پر سرب و دلتنگ استدل آيينهها اينجا همه سنگ استكتابِ قصه میگويد پس از اين ناكجاآباد جايی هستسرايی هستنگاه مردمان آنجا به رنگ شبدرِ خيس است؛

من براي دنيايي ميufeffجنگم كه در آن زيبايي كوچك گنجشكفرصتي استبراي درنگ سرود لطافت در قلبنگاه بستن بر خلاصهی پر حيرت يك شبنمدر قصيدهی دانايي برگبراي انسان بودن مبرمufeffتر از هواي تنفس من براي دنيايي م

سکوت آبی ماه نام یک مجموعه رباعی از سرودههای سال ۱۳۶۰ علیرضا خالوکاکایی (ع. طارق) است. این رباعیها آنچنان به گفتهی شاعر، محصول آغاز دوران شاعری اوست. برای آشنایی با آن دوران خواندن مقدمهی کتا

پشت قاب پنجره آنجا، تكهufeffيي از زندگي پيداست پشت قاب پنجرهufeffufeffufeff،آسمان صبحufeffufeffufeff،ـ چون پيراهن گلدار آبي رنگ مادرـدر هجوم بادufeffufeffufeff، ميufeff رقصد زير سقف شيرواني- در پناه رخنة ديو

تنها حیرت كافی نیست. نمیدانم چه باید باشم یا چه نباید. قبل از آن كه تصمیم بگیرم چگونه باشم، باید كاری بكنم. باید بین خود و آن دیولاخِ درندشتی كه تو درآن گرفتاری مرزبكشم و انسانیت خود را به دفاعی جان

به گواهی تاریخ نگاران و تحلیل كنندگان تاریخ، تمامی جهان گشایان و لشگرآرایان می توانسته اند. سرزمینی را از دم تیغ بگذارنند، خاك آن را به توبره بكشند و حرث و نسلش را براندازند اما وقتی نوبت به اداره

فقط زندگی در جهانی را تصور کن که در آن آینه نباشد. تو دربارهی صورتت خیالبافی میکنی و تصورت این است که صورتت بازتاب آن چیزی است که در درون تو است. و بعد وقتی چهل ساله شدی، کسی برای اولین بار آینهای

اسلحهها خاموش!کودکی میخواهد بخوابددیکتاتورها سراپا گوش!شاعری میخواهد شعر بخواندآنکه نمیتواند گلی بر گیسوانمعشوقش باشدهرگز نمیتواند خاری شود در پای ستمکاران لطیف هملت

خواستار ناممكن بودن، بر راههای نارهرو گام نهادن و رفتاری خلاف پسند زمانه داشتن، بی عريان كردن خون خويش چگونه ممكن تواند بود؟! #ع_طارق از کتاب مکث در پرانتز آبی

تمرکز خدا در درندشت جهان تنها معطوف به یک راز نانهفته بودو ما هرگز نیمواژهیی در اعتراف به آن نگریاندیم:«عشق»تنها عشق؛این تنها دلیل خلق جهان و هر چه درآن #ع_طارقاز کتاب مکث در پرانتز آبی

عادتها میتوانند انسان را نابود کنند، کافی است انسان به گرسنگی و رنج بردن عادت کند به زیر ستم بودن، تا دیگر هرگز به رهایی فکر نکند و ترجیح بدهد در بند بماند. #هرتا_مولر

برشی از یک رمان تاریخی ـ قسمت ششم شبِ آخر است و آخرِ شب. بارها، بربسته، شتران، قطار، کودکان در کجاوهها، فرو به خواب شبانگاهی، تمام خاندان بنیهاشم بهجز محمدبن حنفیه، همراه حسیناند. ک

برشی از یک رمان تاریخی ـ قسمت هفتم کوفه، انگارهی عصیان؛ تکه خاکی بیخته با شورش، انگیختهجان و انگشتنما؛ شهری، با خانههای گلی، کوچههای باریک و آسمان کوتاه خاکآلود؛ ایستاده در گذرگاه تاریخ

مشتاق ديدن آن انسانام كه بر رنجهای بیپايان خويش لبخند زند، و در لبخندهای خويش، به اشك سلام كند. #ع_طارقاز کتاب دلگریههای قلم

آينهها «خود» را نمیبینند تو را میبینانندخود را واکاو! با آينهها به قهر سخن مگو! آينه ها، انعکاس ناگفتههای محرم احساساند آينهها، تو را برای تو عريان میكنند اگر چه ... خاموشانند. #ع_طارق از کتاب منتشر نشدهی «اشکهای تنهایی»

رودخانه دايم میرود و میسرايد. در اين رفتن و صيرورت، تازه میماند. سرود او سرود حركت است، و انعكاس زيبايیهای پيرامون در خود. اگر رودخانه بستر نداشته باشد، جاري نمیشود ، با اين حال بستر رودخانه

آواز ماهیان مجموعه شعر سپید علیرضا خالوکاکایی (ع. طارق) جدیدترین کتاب ع. طارق به عنوان یک هدیهی کوچک به حضور خوانندگان گرامی مکث آبی تقدیم میشود. این کتاب در برگیرندهی ۵۱ شعر سپید شا

اشك ْقطرهیی درشت، از چشمان هراسان زن، در آستانهی فروچكیدن است. قامت مچالهی او، در گرهی فشردهی جمع آمدهترین اوباش، چون پوپكِی بالْ شكسته مینماید كه به محاصرهی كركس ها درآمده باشد. فری

شعری که ۱۵سال پیش برای زخمهای قلب بم سروده شد و شهر زخمی هرگز آن را نشنید. بم! قلبِ مجروح شعر! شهرِ زیرزمینی تبدار! اشكهای شعر مرا بپذير! قلب مرا مشكن! مگو كه پنجره هايت ديگر، گرم آغوش پناه